تااینجا فقط کمی مقدمه چینی نمودیم تا آشنایی بیشتری با موضوع حاصل شود و از اینجا به بعد بحث ما کمی جزئی نگرتر خواهد شد.به دوران طلایی گیتار در قرن نوزدهم رسیدیم که به طور کامل به آن خواهیم پرداخت که ماهیت آن چیست و چگونه بوجود آمد.

 اما ابتدا میپردازیم به اواسط قرن نوزدهم جایی که ضعف صدادهندگی گیتار در مقابل پیانو مشخص شد و خود را نشان داد؛مواجه شدیم با آثار عظیم ارکسترال و نوازنده های ویرتوزی مثل فرانتز لیست(Franz Liszt)  که برای پیانو با قدرت تمام می نوشتند و اجرا می کردند و گیتار که قدری وحشت زده بود در یک رقابت ناگهانی قرار گرفت. دوستان عزیزم، سرنوشت بشر همیشه شامل پیروزی،شکست،فقر،ثروت،شادی و غم بوده و هست و گیتار در این بین به طرز عجیبی با وضعیت موزیسینهای خود عجین میشود و موزیسین ها نیز با وضعیت گیتار. در اواسط قرن نوزدهم بود که سه موزیسین بزرگ برای گیتار پا به عرصه گذاشتند: یوهان کاسپار مرتز اتریشی،ناپلئون کوست فرانسوی و جولیو رگاندی ایتالیایی؛سه موزیسین با استعداد از سه کشور موسیقی خیز اروپا. هرسه نسلی جدید از موزیسینهای زمان خود بودند،هر سه از سنین کم و کودکی شروع به آموختن موسیقی نمودند،خیلی زود به موفقیت رسیدند و خیلی زود هم از صحنه کنار رفتند. جولدو رگاندی در 49سالگی فوت کرد،کاسپار مرتز در 50 و ناپلئون کوست در 78 سالگی اما به خاطر شکستگی دست در 55 سالگی تا پایان عمر،نوازندگی گیتار را را بدرود گفت. در این دوران شرایط موزیسین ها و فعالیت هایی که برای حفظ خود انجام دادند عجیب است. اینکه موزیسین ها بتوانند از دل بدترین شرایط بهترین نتیجه را بگیرند و کارهای داخشان انجام دهند توجه مارا به آنها جلب می کند.صحبت در مورد این آهنگسازان را با ناپلئون کوست شروع می کنیم

Napoléon Coste – ناپلئون کوست در فرانسه در 1805 به دنیا آمد و اولین تعلیمات موسیقی را نزد مادرش گذراند و از 6 سالگی به آموختن گیتار روی آورد. خانواده و اطرافیانش خیلی زود به این نتیجه رسیدند که حرفه او در آینده گیتار خواهد بود. او در 18 سالگی در خیلی از شهرهای فرانسه به عنوان یک نوازنده و معلم بزرگ شناخته می شد.شروع کار او به عنوان نوازنده، اجرای یک دوئت با گیتاریست بزرگ ایتالیا لوئیجی ساگرینی (Luigi Sagrini) بود. در 1830 به پاریس رفت و در آنجا بود که با ساگرینی آشنا شد و در ادامه کنسرتهای ساگرینی در اروپا با او به اجرای تعدادی دوئت در پاریس پرداخت.کوست پروسه فعالتهای (Career) خود را از پاریس آغاز کرد و در آنجا به سرعت معروف شد.در آن زمان پاریس شهر موزیسین ها و گیتاریست های پیر و قدیمی بود ولی ناپلئون کوست برخاسته از نسلی جدید از گیتاریست ها بود که پا به فضای پیر گیتار در پاریس گذاشته بود. از جمله این پیرمردها می توان به کارولی،آگوادو،سور،کارکاسی و مولینا اشاره کرد.کوست تقریبا با همه آنها دیدار کرد اما یک ملاقات اورا به شدت تحت تاثیر قرار داد و آن دیدار با نابغه تکرار نشدنی عالم گیتار فرناندو سور بود. پس از این ملاقات بود که کوست تصمیم میگیرد به آهنگسازی بپردازد در حالیکه فقط 25 سال داشت. برای اجرای این تصمیم ناپلئون کوست جوان به مدت 10 سال از فعالیت کناره گرفت و در منزل شخصی اش به آموختن فنون هامونی و کنترپوآن پرداخت تا اینکه در سن 35 سالگی اولین آثارش را به رشته تحریر در آورد.برای اینکه با موزیک ناپلئون کوست بیشتر آشنا شویم به هم یکی از آثار او را میشنویم،

*** با هم می شنویم قطعه " پارک پاریس " اثر ناپلئون کوست با اجرای پروفسور آناستازیا باردینا (Anastasia Bardina)

ظاهر پارتیتور این قطعه شبیه به یک نقاشی است.سر زندگی در این اثر قابل تعمق است که چطور تکنیکهای آهنگسازی سور نه به شکلی نبوغ آمیز بلکه به شکلی روشن و سرزنده در آن دیده می شود.

http://sincere1986.persiangig.com/audio/

در بسیاری از گفته ها مطرح می شود که کوست بهترین شاگرد سور بود اما بزرگترین خیانت را کوست به سور کرد چرا که پس از مرگ سور ، خیلی از آثار او را تغییر داد و با ایجاد Fingering  (انگشت گذاری) جدید و ویرایش قطعات در واقع اصالت آثار سور را از بین برد. از جمله این اصالت شاید شماری از تکنیک های فرناندو سور باشد. به هر حال امروزه نوعی دو گانگی در آثار سور دیده می شود که دلیل عمده آن تنظیم های آگوادو -دوست فرنادو سور- و تغییرات اعمال شده توسط کوست می باشد.

گیتار در این زمان موقعیت خود به عنوان یک ساز کنسرتی را از دست داده بود و حتی آهنگسازان بزرگ نیز به این ساز به طور جدی نگاه نمی کردند. با این حال هنوز آهنگسازانی وجود داشتند که برای گیتار می نوشتند و به نوعی برای آن جانفشانی می کردند،اما آثارشان به دست فراموشی سپرده شد تا امروز که موزیسین های مدرن این آثار را یافتند و بزرگی آن آهنگسازان فراموش شده بر همه ثابت شد. با پیدا شدن این آثار اعجاز نهفته در آثار آهنگسازان گذشته مشخص شد. از جمله این موزیسین های بزرگ که مدتها فراموش شده بود می توان جولیو رگاندی (Giulio Regondi) را نام برد.