همه شب نالم چون نى
كه غمى دارم، كه غمى دارم
دل و جان بردى اما
نشدى يارم، يارم
با ما بودى، بى ما رفتى
چو بوى گل به كجا رفتى
تنها ماندم، تنها رفتى
چو كاروان رود، فغانم از زمين بر آسمان رود.....

«اين تصنيف بهترين كارى بود كه در همه عمرم آن را اجرا كردم و مديون محجوبى ام» استاد غلامحسين بنان سالها بعد از اجراى تصنيف ماندگار «كاروان» اين مطلب را اعلام كرد.
اما محجوبى به ساخت آثارش ادامه داد، آنقدر ادامه داد تا ليست قطعات ساخته شده اش به حدود ۳۰ رسيد.مرتضى خان، آهنگساز و نوازنده برجسته پيانو از هشت سالگى نوازندگى را نزد مادرش آموخت.او رديف موسيقى ايرانى را هم با ساز پيانو مى نواخت.با اين حال با سازهاى سه تار و ويولن نيزآشنا بود و در زمينه آهنگسازى نيز از بزرگان موسيقى ايران به شمار مى رفت. استادانش ابراهيم آژنگ، حسين اسماعيل زاده، حسين هنگ آفرين و مفخم الممالك پسر اميرناظم (براى پيانو) بودند. او براى ضبط صفحه با ابوالحسن صبا، حسين ياحقى، مرتضى نى داوود، تاتايى و ارسلان درگاهى به بيروت و حلب و دمشق سفر كرده بود.نخستين كنسرت او در ۱۰ سالگى به همراه عارف، رضا محجوبى، مفخم الممالك و شكراله خان در سينما فاروس اجرا شد كه عارف قزوينى در جمع حضور داشت و با پيانوى او شروع كرد به آواز خواندن.تحصيلاتش را در مدرسه سن لويى به پايان رساند و همچنان به همكارى با استاد بنان ادامه داد كه «كاروان»،«من بى دل»، «نواى نى»، «من از روز ازل» و...از يادگارهاى آن روزها هستند، اگرچه بيشتر فعاليتش در زمينه آهنگسازى مربوط مى شد به ساخت قطعات موسيقى بى كلام مثل «پيش درآمد»، «چهار مضراب»، «قطعات ضربى»و... حالا بعد از گذشت بيش از ۴۰ سال از درگذشت او بار ديگر يكى از آثارش تجديد چاپ شده است.آلبومى كه در آن قطعات «افشارى»، «بيات ترك»، «چهارگاه»، «دشتى»، «همايون»، «بيات اصفهان» و«اصفهان» گنجانده شده، آلبومى كه در سال هاى دهه ۴۰ و ۵۰ توسط شركت آهنگ روز روى صفحه سياه وينيل ضبط و منتشر مى شد حالا به نقل گفته اى كه در جلد آلبوم «پيانو» آمده است: «اكنون انتشار مجدد اين آثار از صفحه سياه وينيل به صفحه هاى نقره اى سى دى، يادى است از دوران طلايى».
«شكى نيست كه آثار جديد موسيقى ايران هرچقدر هم قوى باشد، به پاى آثار قدما نخواهد رسيد، در دوره ما موسيقى با عمق زياد توليد نمى شود، اولويت با پول است و شهرت و اگر باز هم اثرى خاص توليد شود محور پولى دارد اما در آن زمان اصلاً محور مادى نبوده، شما در خاطرات استاد بنان مى خوانيد كه اثرى همچون «كاروان» در يك شب تا صبح خلق مى شود.ما هم بنا را گذاشتيم تا براى يادگارى و يادبودى از استادان رفته اين آثار را بار ديگر منتشر كنيم.» «آرش وطن خواه» مسئول فروش نشر موسيقى آوا خورشيد كه به تازگى دو آلبوم قديمى «پيانو» مرتضى محجوبى و «تار» لطف اله مجد و «ناصر افتتاح» را تجديد نشر كرده است، ادامه مى دهد: «بعد از اين دو آلبوم احتمالاً ۱۲ نوا با موسيقى را منتشر مى كنيم و شايد قطعات استاد همايون خرم و استاد جليل شهناز را، به هر حال استقبال از اين دو آلبوم خوب بوده است و بيشتر خريداران به دليل شناختى كه از ساز اين استادان داشته اند سراغ اين كارها آمدند.»
در «پيانو» صداى سختى هاى مرتضى خان را مى شود شنيد، مرتضى خانى كه از سيزده سالگى متكفل خانواده اى چهارده نفره مى شود، مرتضى خانى كه در نهايت براى گذران عمر مجبور به فروش سازش مى شود .اگرچه در كنار شنيدن صداى رنج ها مى توان ردپاى دانش بسيار كه از راه سفرهاى دور و دراز اندوخته است را فهميد.او كه بيش از ۱۰۰ صفحه با آواز تاج اصفهانى، بديع زاده، وزيرى، ضرابى، بنان، حكمت شعار و... و نوازندگى ابوالحسن صبا، حسين ياحقى ،ارسلان درگاهى و شهنازى پر كرده است حالا با آلبومى از آن سالها به ميان ما آمده است.
لطف اله مجد جوانى است شمالى كه اهل سارى است و در مدرسه تربيت درس مى خواند و بعد دوره دبيرستانش را در گرگان و سارى به پايان مى رساند و سخت جوياى كار است تا نام، دائم شغلش را تغيير مى دهد.از كار در ادارات مختلف گرفته تا شركت كامپكس تا اداره راه آهن و وزارت دارايى و اقتصاد. با اين كه از ده سالگى كار موسيقى و نوازندگى تار را به صورت تجربى شروع كرد در ۱۵ سالگى حرفه اى بود و در ۲۵ سالگى به راديو رفت و در برنامه هاى مختلف به اجراى تار پرداخت. «سوز جان» يكى از معروف ترين تصنيف هاى اوست كه با صداى بنان اجرا شد.سال هاى سال تكنواز و هم نواز اركستر گل ها بود و با بهترين هاى موسيقى روز همكارى مى كرد اگرچه شاگرد مشخصى ندارد.
«همايون»، «سه گاه»، «بيات ترك»، «شوشترى»، «ابوعطا»،«اصفهان» و «دشتى» از ساخته هاى آن روزهاى لطف اله خان هستند كه با تنبك ناصر افتتاح نوازنده چيره دست ضرب در آن سالها منتشر شده بود و حالا بار ديگر به بازار موسيقى عرضه شده است.در اين آلبوم افتتاح كه در كنار بهمن رجبى و ناصر فرهنگ فر و حسين تهرانى نقش عمده اى در پيشرفت ساز تنبك داشته است، به خوبى به گفت و گوى موسيقايى پرداخته است، بخصوص اين كه او خود از كسانى بود كه همكارى نزديك هم با مجد و هم با استاد بنان داشت و به همين دليل با روحيات و جمله هاى موسيقايى آنها به خوبى آشنايى داشت و مى توانست سبك و سياق جمله بعدى را پيش بينى كند كه اين پيش بينى ها در نوازندگى گرم و پرشور او هويداست